Urząd Miasta wydaje wyrok na prowizoryczne chatki mieszkańców Hiroszimy, które zbudowali oni własnymi rękami tuż po wybuchu. Gen postanawia bronić swojego domu. Czy uda mu się go ocalić? Czując zbliżającą się śmierć, Natsue udaje się wreszcie zrobić wymarzoną urnę, na której maluje twarze swoich
Pewne historie po prostu muszą być opowiedziane, bo wydarzyły się naprawdę. Keiji Nakazawa opowiada więc o tym, co sam przeżył i widział na własne oczy w Hiroszimie w 1945 roku.
Hiroszima próbuje powoli leczyć powojenne rany. Jednak w kraju panuje skrajna bieda, brakuje żywności, środków na odbudowę domów i szkół, mnożą się przypadki bandytyzmu. Do band werbowane są najczęściej bezdomne dzieci, które nie zostały jeszcze przemocą zgarnięte z ulicy i umieszczone w domach
Styl Hiroszimy jest prosty lecz nie naturalistyczny, rysunek postaci jest ubogi w szczegóły lecz bardzo bogaty w ekspresję, co nasuwa skojarzenia ze stylem rysowania dziecka. Ta stylizacja znajduje uzasadnienie w fabule, gdzie narratorem jest mały chłopiec, Gen. To jego oczami Czytelnik obserwuje
